JACQUES HERB

ONZE VAKANTIE CAMPING TRIP NAAR OOSTENRIJK EN  ITALIË              

  van 7 t/m 15 augustus 2002

 

We vertrokken op woensdag 7 augustus rond het middaguur richting Oostenrijk via Duitsland. We hadden niets gepland maar we wilden naar de Keutschachersee (meer) in het zuiden van Oostenrijk als eerste bestemming. We hebben in onze nieuwe Hyundai 200 een navigatiesysteem waar we alleen maar de eindbestemming hoeven in te voeren en Carin (een vrouwelijke stem leidt ons die we Carin noemen) zegt ons hoe we moeten rijden. Een geweldig systeem dus!

 

 

De Keutschachersee ligt ten zuiden van de meer bekende Wörthersee tussen de steden Villach en Klagenfurt. Een week eerder was het noodweer geweest in Noord Italië en iedereen verklaarde ons voor gek om die richting uit rijden. Maar, dacht ik,  dat is tenslotte al geweest dat zal toch niet opnieuw gaan gebeuren. We hoopten tussen alle overstromingen door te laveren.

 

 

Rond 18.00 uur namen we wat te eten in een Duitse Raststätte om daarna onder de vele berichten op de radio van de vele "Stau's" (files) door te rijden. Tot 2 keer toe maakten we een omweg op aanraden van "Carin"die ook opgeeft via het scherm dat er verderop een file of een ongeluk is gebeurd. We waren er erg blij mee. Diny heeft de meeste kilometers van de totaal 3250 gereden omdat ze zoals ze het zelf zegt: "autorijden heerlijk vind". Behalve als ze na 3 uur of zo moe wordt neem ik het stuur voor een tijdje over. Je bent tenslotte met z'n twee om te rijden.

 

Donderdag 8 augustus 2002

Het had bijna de hele nacht geregend maar toen we om 08.00 uur wakker werden was de regen verdwenen maar zagen om ons heen hoge bergen die vrijwel geheel in de donkere wolken werden gehuld. Het was een prachtig gezicht want de avond daarvoor was het nacht en dan zie je niet waar je je bevind. Na een ontbijtje in het wegrestaurant en de nodige opfrisbeurt in de toiletten zijn we verder geren nog steeds richting Villach.

Na 15 min. rijden kwamen we bij de 6,4 km. lange Tauerntunnel aan en moesten ca. 15 min. wachten alvorens we daar doorheen konden rijden.

Het eerste tolgeld was voor deze tunnel en bedroeg 10 euro wat nog redelijk is vergeleken bij de latere tunnels die we nog kregen.De snelwegen in Oostenrijk zijn werkelijk prachtig aangelegd en loopt zonder enige helling door bergtunnels en schitterende viaducten die op bijna duizelingwekkende hoogten zijn gebouwd.

We hoorden ondertussen op de Oostenrijkse radio over de vele overstromingen die de afgelopen nacht vele plaatsen in Oostenrijk hadden verrast. Inderdaad, wij hadden gelukkig nergens last van. Althans, tot nu toe nog niet!

Rond 10.00 uur arriveerden we bij de Keutschachersee en nadat ik door een verkeerd aangebrachte wegwijzer totaal de verkeerde richting uitreed (Carin zei nog zo: rechtdoor rijden!) vonden we uiteindelijk toch Camping Müllerhof. Dit is een naturistencamping en nee, we vergisten ons niet want we hebben zelfs een NFN kaart. Niets is heerlijker dan in je blootje in de natuur te lopen en kamperen. Helaas kan ik je niet alle blootfoto's laten zien anders is er misschien weer een roddelblad wat deze foto's nodig moet publiceren. Maar een beetje erotisch mag dus wel!

 Nadat we ons hadden aangemeld en een mooi plekje hadden gevonden vlak bij een stromend beekje gingen we ons tentje opzetten en naast de benodigde kampeerspullen zoals een gasje voor een ketel water voor de koffie te maken hadden we ook een koelkistje aangeschaft die zowel op 12 volt (in de auto dus) en op 220 volt functioneerde. Zodoende hadden we heerlijke koele drankjes zowel in de auto als in de tent. In de loop van de dag was het heerlijk weer geworden en het werd zelfs warmer. Toen we alles hadden opgesteld gingen we eerst een frisse duik nemen in de Keutschachersee. En natuurlijk waren er weer veel landgenoten op de camping. Die Hollanders zijn ook overal te vinden. Ik werd niet herkend maar vond dat niet erg. Ze verwachten schijnbaar geen zanger uit Nederland die in een tentje komt kamperen.

Ik stelde voor dat we 's-avonds een wandeling gingen maken en hoewel Diny er eigenlijk niet zo'n
zin in had stemde ze toch toe. We liepen zo enkele kilometers op een pad langs het meer en toen we muziek hoorden bleek dat op de volgende camping een concert door de Militaire Kapel gegeven zou worden. We bestelden een heerlijke maaltijd in het restaurant Süd en genoten ondertussen van de muziek. Het was een heerlijke avond en toen we een lieve Berner Sennen hond zagen die braaf naast het tafeltje van zijn baasjes zat moesten we direct aan onze honden Jamie en Cairo denken. We voelden ons tevreden en gelukkig met de idee dat onze hondjes bij Mariëlle (van het fanclubbestuur) logeerden en dat ze daar ook twee honden (Jack en Banjo)  hebben waar ze heerlijk mee in de grote tuin kunnen spelen. "Nee, die hebben het best naar hun z zin hoor", zei ik tegen Diny.

Toen we na enkele uren terugliepen kwamen we er achter dat ik mijn zaklantaarn was vergeten.Het was ondertussen pikkedonker geworden en dank zij Diny haar "kattenogen" konden we de weg terugvinden.Bij terugkomst op onze camping werd er bij een caravan muziek gemaakt. Het was echte Oostenrijkse muziek en de omstanders gaven gul applaus.

Nadat we nog even een kaartspelletje bij het licht van een gaslamp hadden gespeeld gingen we rond 23.00 uur slapen.

Vrijdag 9 augustus 2002

Om 10.00 uur zijn we opgestaan en nadat ik in de kampwinkel verse broodjes had gekocht genoten we van een ontbijt in de vrije natuur. Het was prachtig weer en zo vroeg op de dag was het al vrij warm.Op de landkaart zag ik dat de stad Klagenfurt slechts zo'n 20 km. ver lag en dus reden we na het ontbijt en ons te hebben verfrist richting Klagenfurt. Het was een vrij grote stad met een aantal gezellige  winkelstraatjes waar Diny naar hartelust in diverse kledingzaakjes rondsnuffelde.Toen het plotseling donkerder werd en enkele zware donderslagen vielen terwijl de regen neerkletterde  snelden we terug naar de auto en reden terug naar de camping. Daar was het gelukkig weer opgeklaard.Aangezien we de vorige dag uitgebreid gegeten hadden waren we beiden tevreden met het openmaken van een blik soep en we besloten de dag wederom met een kaartspelletje en kruiswoordraadsel. Op dat moment weet je niet verder wat er in de wereld gebeurt aangezien je geen TV kunt kijken of kranten leest.Wel hoorde we geregeld op de radio over de vele overstromingen elders in Europa.

 Zaterdag 10 augustus 2002

Vandaag hebben we heerlijk van de zon genoten en zijn in namiddag naar Velden gereden dat enkele kilometers van ons verwijderd lag. Velden is een druk bezochte stad met veel vertier en winkels. We hebben een leuk restaurantje gevonden waar we heerlijk gegeten hebben.Verder is deze dag rustig verlopen en gingen we wederom rond 23.00 uur slapen.

Zondag 11 augustus 2002

Het had de gehele nacht geregend en toen we om 7.30 opstonden gaven we er de brui aan en besloten de boel in te pakken en verder naar Italië te rijden. Misschien zou het weer daar beter zijn.De tent die drijfnat was zouden we dan op de volgende camping wel laten drogen. We meldden ons af bij de receptie en reden vervolgens de snelweg op. Onderweg ontbijtten we bij een wegrestaurant aangezien ons ontbijt door de regen erbij ingeschoten was.We programmerde "Carin"om ons naar Provesano te leiden. We wilden het praalgraf van Pim Fortuyn bezoeken. Rond 10.00 uur reden we Italie binnen en terwijl "Carin"ons om 11.30 uur Provesano binnen gidste regende het nog steeds.

Direct bij aankomst van het vakantieverblijf Rocco Jacoba zagen we op de parkeerplaats al andere Nederlandse en Belgische auto's geparkeerd staan. Bij het huis waren al weer vele kaarsjes, brieven etc.geplaatst. Ook wij plaatsten er een aandenken neer.Ik zocht het kerkhof, dacht dat het direct naast zijn vakantiewoning was maar op aanwijzing van een Belgische mijnheer vonden we het kerkhofje enkele straten verderop. Er was zelfs een wegwijzer met KERKHOF aangebracht. Toen we bij het kerkhofje aankwamen klonk net The Last Post op de radio. Een vreemde toevalligheid. Dit was niet het enige vreemde wat gebeurde bleek later op het kerkhofje.

Net toen we wilden binnengaan hoorde ik een klap en kon nog net zien dat er in een straat achter ons waar we zojuist hadden gereden een auto tegen een muur was geklapt.De chauffeur had de bocht in de regen waarschijnlijk te hard genomen en was daardoor geslipt. Enkele mensen stapten hevig geschrokken uit de auto en vielen in elkaars armen, ook blij dat ze het hadden overleefd.

Als we iets later door die straat hadden gereden was die auto wellicht op ons ingereden. Je moet er toch niet aan denken?!

Toen we het kerkhofje opliepen viel het praalgraf van Pim Fortuyn al direct op. We maakten enkele foto's en vervolgens heb ik in de stromende regen terwijl Diny vanonder een paraplu dit op video opnam, het AVE MARIA van Bach & Gounod voor het graf staan zingen.Het tweede vreemde voorval was dat toen ik na de woorden: "Zo Pim, ik hoop dat ik hiermee mijn steentje heb kunnen bijdragen",het binnen een minuut ophield met regenen. We kregen allebei kippenvel en dachten dat dit als een soort bedankje van Pim was voor mijn optreden voor hem. Het is de gehele dag droog gebleven en zelfs de zon liet zich weer zien. Onverklaarbare dingen gebeuren er soms in het leven, nietwaar?

 

Na ons bezoek aan het kerkhofje reden we nog even terug naar zijn vakantieverblijf en gingen zijn stamcafé Bar da Eddy binnen en bestelden cappuccino. Tot besluit van ons bezoek kocht ik voor 10 euro een T-shirt met de naam Provesano erop.

 

 

 

 

 

 

 

Daarna vertrokken we richting Venetië.We waren erg blij dat het weer steeds beter werd en toen we Venetië naderden werd het zelfs warm. Ik had, terwijl Diny achter het stuur zat, en ik de kaart van Venetië bestudeerd had, gezien dat je beter naar een camping vlak bij Venetië  kunt gaan en dan vandaar uit naar Venetië met het openbaar vervoer . Het werd Camping Venezia aan de Via Orlando waar we 1 nacht zouden blijven.

 

 

In de middag rond 15.30 uur kochten we bustickets bij receptie van de camping en na een paar honderd meters lopen kwamen we bij de bushalte die gelukkig na een 10 minuten al arriveerde.

 

Na ongeveer een kwartiertje rijden kwamen we bij het eindpunt  en tevens aan- en vertrekplein voor de waterboten naar de diverse aanlegplaatsen in Venetië.

Ik kocht kaartjes voor de boot met bestemming het

San Marcoplein. We hadden keuze uit de lijnnummers 82, 1 en 33.

 

 

 

 

 

 

Na een paar minuten wachten stapten we op de boot die ons naar het San Marco Plein zou brengen.Onderweg zagen we diverse enorm grote cruiseschepen die eveneens vele toeristen naar Venetië brachten.Nou, zei Diny dat wil ik toch wel eens gaan doen. Een heerlijke cruise maken. Wie weet, zei ik komt dat nog wel eens.

 

 

 

Na een tiental minuten over de lagune varen kregen we de toren van het San Marco Plein in zicht.

 

 

Toen we aan wal stapten viel ons meteen de enorme drukte op. Toeristen uit de hele wereld komen hier samen om Venetië te bezichtigen.Aan de kade lagen vele gondels te wachten op nieuwe klanten.

 

 

Overal trof je kraampjes aan met souvenirs en natuurlijk waren de Venetiaanse maskers in overvloed aanwezig, van eenvoudig tot zeer fraai verguld. En in alle kleuren.

 

We kochten een fraai in blauw met muzieknoten uitgevoerd model en later op de camping een klein model gondeltje. Je wil toch een herinnering hebben als je thuiskomt.

 

Hierna liepen we naar het beroemde San Marco Plein.

Onnodig te zeggen dat je in Venetië niet met een auto of fiets kan rondrijden.

 

 

Het San Marco Plein is behoorlijk groot en aan alle zijden zijn winkeltjes en cafés met grote terrassen te vinden.

Ik wilde persé iets drinken op zo'n terras. We bestelden mineraalwater en moesten daarvoor een bedrag afrekenen van 8 euro.

Wel wat duur maar een keer in je leven wil je dat toch doen en je bent toch op vakantie, nietwaar?

 

Je ziet daar nog de echte obers met jasje en strik.

Ze hadden op die tijd nog niet veel te doen en konden zodoende even een praatje maken.

 

 

Het leukste was toch dat we bij een kraampje een zakje duivenvoer kochten en deze aan de duiven gingen voeren.

Je had de tijd niet om het zakje te openen of ze zaten al op je armen, schouders en zelfs op je hoofd.

 

 

Toen ik ze voerde vroeg Diny wel 10 x of ze ook even de duiven kon voeren.Ik gaf haar de rest van het voer en ook zij werd direct "aangevallen".

Alle duiven op de .............!!!

 

We liepen zo nog een tijdje over het plein, bekeken wat winkeltjes en op sommige terrassen speelden strijkorkestjes vrolijke muziek.We besloten nu eens de nauwe straatjes van Venetië te bezoeken en aangezien het ondertussen rond 18.00 uur was geworden bekeken we alvast bij sommige restaurantjes (daar zijn er genoeg van) de menukaarten.

 

 

We liepen zo door Venetië en dan valt het je op dat de straatjes zeer nauw zijn en dat je best kunt verdwalen. Gelukkig staan op de meeste hoeken op muren wegwijzers zodat je weet welke kant je uit loopt.

Op de foto links was het straatje (of moet ik zeggen steegje?) leeg maar op sommige momenten is het zo vol met mensen dat het wel een file lijkt.

 

 

Dat is evenzo het geval met de vele gondels in de kanalen van Venetië.Veel gondels hebben muziek "aan boord"in de vorm van een zingende gondelier met of zonder begeleiding van een accordeonist of gitarist. Dan hoor je wel de bekende nummers zoals b.v. O solo mio. Stiekem zong ik het dan zachtjes mee.

 

 

Als je dacht dat alleen wij in onze dorpen en steden hangplaatsen hebben dan vergis je je schromelijk. Ook in Venetië zijn die ruimschoots aanwezig. Op de foto een groepje jongeren die luidruchtig praatten, lachten en  rookten. Zeker in het Italiaans klinkt het allemaal wat harder en met meer nadruk. Maar wel leuk om te horen.

 

 

Er zijn vele restaurantjes aan de oevers van de kanalen en toen we het tijd vonden voor een etentje hebben we zo'n restaurantje gevonden en bestelden natuurlijk een typisch Italiaans gerecht wat dus veel pasta inhield.

Onderstaand de rekening.

 

 

 

EINDE

Naar boven

 

Nadat het de gehele dag droog was gebleven begon het toch rond 22.35 uur te regenen. Om 00.30 uur passeerden we bij Salzburg de Duits/Oostenrijkse grens om dan richting Graz/Villach te rijden. Ik zei Diny dat we niet de hele nacht moesten doorrijden want dan sta je toch binnen een paar uur voor een gesloten camping. We stopten dan ook bij een wegrestaurant waar op een grote parking vele andere automobilisten  hun auto(bus) hadden geparkeerd om in de auto te overnachten. We hadden best achterin de bus op een luchtmatras kunnen gaan liggen maar we waren zo moe dat we geen zin hadden daar eerst alles in te richten en sliepen daarom enkele uurtjes in de "cockpit"met een groot dekbed over ons heen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

© Jacques Herb - 2014

Alle rechten voorbehouden