In dit verslag staan onderstreepte koppelingen - hierop klikken en een foto verschijnt -
daarna op back of vorige of rechtermuisklik en vorige aanklikken om terug te komen in dit verslag

Vertrekdag zondag 25 oktober 1998

Nadat ik een kort optreden had gedaan voor het 12 ½ jaar bestaan van Radio Tornado in Raamsdonkveer vertrokken we rond 18.30 uur met de auto naar Parijs. De reis verliep vlot en na 4 ½ uur waren we nog ca. 20 km. van Parijs verwijderd. We kwamen nog even in een file terecht vanwege een auto die in de slip was geraakt en ondersteboven op de vluchtstrook lag.

Toen we Parijs in het Noorden (A1) Porte de La Chapelle binnenreden was het net na middernacht. Diny las de kaart en even leek het er op dat we de weg kwijt raakten maar kwamen uiteindelijk toch in het 7^e Arrondissement aan waar Diny op de kaart een aantal kruisjes had gezet voor hotels.  We zagen reeds de verlichte Eiffeltoren en gingen op zoek naar het eerste  hoteladres. De eerste 3 waren reeds vol en bij de 4^e konden we een kamer boeken. Hotel Duquesne Eiffel op de Avenue Duquesne nr. 23 er was alleen een klein kamertje beschikbaar maar heel lieflijk, netjes, en met een normaal groot bed (dus niet van die losse bedden waar je steeds tussen valt als je graag tegen elkaar aanligt zoals wij!) en voorzien van een toilet/douche TV en telefoon. De kamers hadden allen een naam gekregen en de onze had de naam Montmartre. Rond 02.00 uur vielen we vermoeid maar voldaan in slaap.

maandag 26 oktober 1998

We stonden al rond 08.00 uur op omdat de hotelreceptionist de avond daarvoor had verteld dat we onze auto, die we vlak voor het hotel zomaar konden parkeren, om 09.00 uur toch beter konden weghalen anders zouden we wel eens een bon kunnen krijgen. Op zijn aanraden kon ik de auto voor 4 nachten parkeren in een ondergrondse parkeergarage een tweetal straten verderop. Op aanwijzing van de garageparkeerhouder stalde ik de auto in een afgesloten privé-parking, betaalde 220 francs en kreeg een parkeertkaart mee en de mededeling dat ik ‘m wel de donderdagochtend vóór 08.30 uur weer moest komen ophalen.

Snel ging ik lopend terug naar het hotel waar we samen het ontbijt nuttigden. De bekende croissants, koffiekoeken en de grote koppen koffie waren natuurlijk weer standaard aanwezig maar we verbaasden ons over het feit dat we al die keren bij het ontbijt geen kaas en eieren konden ontdekken. Afgezien daarvan was het ontbijt voor die 40 frs.p.p. wel uitgebreid. Milieuvriendelijk zijn die hotelontbijten zeker niet. Alles verpakt in 1 persoonsbakjes zoals de boter, diverse soorten jam, honing, suikerzakjes/klontjes, cornflakes, yoghurt etc. Na het ontbijt is het een ware mini afvalberg op de tafel.

Ons eerste doel was de Eiffeltoren die vlak bij ons hotel stond.Nou ja, vlakbij, toch een dik half uur lopen en het begon toen nog te regenen. Wat wil je in oktober? Ikzelf heb hoogtevrees en voor mij hoefde het niet maar Diny wilde graag met de lift naar boven. Maar de rijen voor de kassa waren zo lang dat we er maar van afzagen en het uitstelde tot een andere dag. Het blijft natuurlijk toch de no. 1 bezichtiging van Parijs. Het hele jaar door kom je daar toeristen uit heel de wereld tegen.

We liepen door langs de Seine richting  Pont de l'Alma en maakten met Bateuax Mouches  een boottocht van ruim een uur over deze beroemde rivier. Later kwamen we tot de ontdekking dat onze paraplu op de boot was achtergebleven. Twee maal gingen we terug om te zien of hij was gevonden maar helaas ….een andere toerist loopt nu met onze plu (van Circus Royal) misschien wel ergens in Honkong of New York rond.
We passeerden de beroemde Pont Neuf waar volgens de geschiedenis de Romeinen nog over waren getrokken en langs de oever van de Seine zag je soms een zwerver onder een brug.

Onderweg zagen we al de belangrijke bezienswaardigheden die we later van dichtbij zouden gaan bekijken, zoals b.v. de 
Notre Dame en Het Louvre. Overigens is Parijs ook gemakkelijk door te bezichtigen met speciale bussen,
 z.g. L'Open Tour bussen waar je gewoon onderweg op en af kan stappen.

Na de boottocht liepen we, nadat we onderweg koffie dronken in één van de vele brasseries, richting Champs Elyssee. Een prachtige grote verkeersweg met brede wandelpromenades die uitkwam bij de Arc de Triomphe. Daar zagen we ook het gedenkteken voor de
Onbekende Soldaat met de eeuwig brandende vlam. Bij een eenzame souvenirverkoper kocht Diny een 
Eiffeltoren voor op de TV!

In het verlengde daarvan ligt de zakenwijk Le Défense die bij mij overkwam als een soort Manhatten van New York met al die grote kantoorgebouwen.

Het werd nu hoog tijd om een andere belangrijke gebeurtenis van Parijs te gaan ontdekken. De Metro!

We namen een trap naar beneden waar een grote de naam Metropolitan aangaf dat daar de metro liep. Bij een kassa kochten we een z.g.
Carte Paris Visite die drie dagen geldig was in alle metro’s en de RER (soort trein van de franse spoorwegen die ook grotendeels ondergronds naar de buitenwijken en belangrijke plaatsen zoals Versailles en vliegveld Orly rijdt). We bekeken een metroplan en snapte er eerst de ballen niet van. Heel Parijs is ondergronds volgelegd met metro-tunnels en als je niet weet welke richting je moet nemen is het abacadabra .

Toen we eenmaal doorhadden dat elke metrolijn een andere kleur en cijfer heeft was het voor ons geen geheim meer en hebben we al die dagen er druk gebruik van gemaakt. Trouwens, het is de meest gebruikelijke en snelste manier om Parijs te verkennen. We wilden naar het beroemde kerkof Père-Lachaise waar enkele bekende componisten en artiesten waren begraven. We bevonden ons op Franklin D-Roosevelt Metrostation en vroegen aan een serveerster bij een soort eet-en drinkbalie hoe we daar moesten geraken. Mijn  Frans is matig, soms gooi ik er ongemerkt Spaanse woorden tussen, maar het lukt me altijd weer kenbaar te maken wat ik wil en versta het vrij aardig. Ook Diny heeft Frans geleerd op school en zo vulden we elkaar aan als er iets niet te begrijpen was. Op de perronnen van de metro kom je vaak muzikanten tegen, alleen of zelfs met 10 man die van jazz tot klassiek brengen. Het geeft een romantische sfeer aan die toch oude metrogangen. 

Tot onze grote verrassing kwamen we een hele batterij affiches tegen van onze eigen André Rieu die binnenkort in Parijs kwam optreden in een van de concertzalen.
We moesten lijn nr. 9 nemen tot metro Republique en dan overstappen op nr. 3 naar Père-Lachaise.Wij dus naar beneden met de stroom reizigers. Soms heb je roltrappen maar meestal gewoon trap op - trap af. Wij kwamen op een perron en stapten op........de verkeerde metro. Even paniek, ik zocht naar het metroplan in m'n jas maar tot m'n schrik kon ik 'm niet vinden. Nu hangen er allemaal borden in de metro's met de haltenamen en Diny zei dat deze lijn nr. 1 ook goed is richting Chateau de Vincennes. Bij Gare de Lyon overstappen zei ze nog. Ik twijfelde sterk daaraan en dacht eerder dat we op metrostation Nation moesten zijn. Toen we op Gare de Lyon uitstapte en op de grote kaart die op het perron hing keek, zagen we dat ik inderdaad gelijk had. Geen man overboord want de volgende metro kwam binnen 3 minuten en het volgende station was al Nation. We namen toen lijn 2 naar Père-Lachaise.

We bezochten daar de graven van de componisten Rossini, ChopinChopin, van Yves Montand en Simone Signoret die bij elkaar liggen, zanger
Jim Morrison , zanger van The Doors, die in 1971 aan drugs en alcohol in Parijs ten onder ging. Veel Engelse fans beschouwen het als een soort van bedevaart. De als een hunebed opgerichte grafkapel van de schrijver en spiritist 
Alan Kardac staat permanent in de bloemen en wordt veel aangeraakt door vrouwen die willen geloven in zijn bovenmenselijke kracht. Ook Diny raakte in trance de steen aan wellicht met de gedachte: baat het niet dan schaadt het niet. Helaas begon de motregen over te gaan in zware regenval en nadat we met veel moeite nog de urn van de sopraan  
Maria Calles hadden gevonden hielden we het voor gezien en kwamen er later achter dat we  vergeten waren 
het graf van Edith Piaf te bezoeken.
Op de terugreis in de metro gebeurde er nog iets merkwaardigs. We hadden voor metro nr. 1 gekozen richting La Défense op het station Nation en stapten in. De metrodeuren gingen niet dicht en een vrouwelijke stem klonk uit de luidsprekers met een bericht wat we niet goed verstonden. Echter, iedereen stapte de metro weer uit. Dit ging zo nog eens 4 maal en toen stelde ik voor een andere lijn te nemen. Toen we onderweg  met mitrailleurs bewapende soldaten zagen vroegen we aan een politieman die daar stond wat er nu aan de hand was. 
Hij sprak goed Engels en hij zei dat er een verdacht pakketje op het station Gare de Lyon was gevonden en er voorlopig geen treinen die kant opreden.

We namen dus nr. 2 terug naar Père-Lachaise en stapte daar over op lijn 9 terug naar Franklin D.Roosevelt. Omdat ik dacht dat onze plu in een brasserie was achtergebleven liepen we daar de metro uit en onderweg kwam ik tot de slotsom dat ik 'm op de boot had laten staan. Dus weer lopen naar die boot, maar geen plu gevonden. Op de kaart van Parijs zagen we dat je eenvoudig via de Avenue Bosquet naar ons hotel kon lopen. Dat stukje was dus toch nog bijna 30 minuten.We waren dus ook helemaal stuk toen we om ca. 19.00 uur in het hotel terugkwamen.
Na een heerlijk warme douche kleedden we ons om en gingen uit eten. Het regende wederom maar het grappige was dat het Thaise Restaurant
naast ons hotel lag. We namen een echte Thaise maaltijd en gingen daarna terug naar ons hotel. Nadat we de planning voor de volgende dag hadden gemaakt vielen we rond 00.30 uur in slaap.

dinsdag 27 oktober 1998
Rond 09.30 uur aan het ontbijt. We besloten om de Eiffeltoren nog maar even te laten en daar misschien later op de dag naar toe te gaan. Misschien dat het dan minder druk was. Achter ons hotel bevond zich de Dom des Invalides op loopafstand (alweer!!) waar zich de graftombe bevindt van Keizer Napoleon Bonaparte. In de hal hiervan staan informatiezuilen waar je, na inworp van enkele francs, de geschiedenis van deze bezienswaardiheid te horen kreeg. 
Ook lagen er Nederlandstalige brochures. De ruime Dom was versierd met prachtige schilderingen en er bevinden zich ook graftombes van enkele van zijn generaals.  Daarna bekeken we nog de kerk waar veel vaandels van over de gehele wereld worden getoond en vervolgens gingen we  het oorlogsmuseum binnen. Er werden daar harnassen en wapens van de middeleeuwen tot aan de 2e wereldoorlog tentoongesteld. Zo een grote collectie dat je daar wel een hele dag kan verblijven. Echter onze interesse was niet zo groot en daarom besloten we verder te gaan en nu naar de wijk lle de la Cité,een eilandje in de Seine, en het oudste gedeelte van de stad. We liepen richting Pont Alexandre III,een prachtige met vergulde beelden versierde brug, naar de RER. Van Invalides naar St. Michel-Notre Dame was slechts een klein stukje.Op de hoek van Boulevard du Palais en Quai de l'Horloge bevindt zich de Conciergerie, waar de gevangenen van de Revolutie en dus ook koningin Marie-Antoinette werden opgesloten voordat ze onder de guillotine een kopje kleiner werden gemaakt.
De Notre-Dame was bijna voor de helft ingepakt in groene gaas vanwege onderhoud en we gingen evenals andere grote groepen toeristen naar binnen. Moeten we geen entréé betalen vroeg ik aan Diny, "kom nou", zei ze,"voor kerken enzo mag je toch niets vragen". De kaarsjes (vanaf 10 francs=fl. 3,50)die men in de kathedraal kan branden zullen dat entreekaartje wel vergoeden. Diny en ik hebben ons kaarsje ook opgestoken. 
En zo brandden er wel honderden in alle hoeken van deze Notre Dame.
Via het eilandje St. Louis en de Pont Marie kwamen we in de drukke winkelstraat Rue de Rivoli terecht. Terwijl we ondertussen winkeletalages bekeken liepen we naar het ondergrondse winkelcentrum Forum des Halles, vroeger wel "de buik van Parijs" genoemd.We dronken daar koffie en waren blij onze vermoeide voeten even rust te gunnen voordat we verder naar het Louvre gingen.
Het Louvre is enorm groots met al die gebouwen en aan alle kanten grote poorten als in- en uitgangen. En altijd weer die prachtige beelden waarvan je er in de Tuileries (Koninklijke Tuin)heel veel ziet. Het museum is, als veel andere musea in Frankrijk, op dinsdag gesloten. We konden dus geen bezoek brengen aan de beroemde glimlachende Mona Lisa.
Daarna namen we de metro naar Montparnasse Bienvenu. Daar staat het hoogste kantoorgebouw van de stad, 
La Tour Montparnasse, waar zich een terras bevind op de 59e verdieping. Maar wederom gezien mijn hoogtevrees en de toch vrij pittige entreeprijs hebben we van een bezoek afgezien.Trouwens de 59e was op die dag juist gesloten en men kon "slechts" naar de 56e gaan. Dus wij doken weer onder grond de metro in. Via diverse metrolijnen kwamen we weer bij de Eiffeltoren waarvan we dachten dat het nu wel rustiger was. Maar vergeet het maar, de rijen waren even, zij het niet zelfs langer, geworden. Daarom gingen we, en natuurlijk wederom met de metro, naar ons hotel terug waar we rond 19.00 uur aankwamen. De naam van ons metrostation bij het hotel luidde trouwens Ecole Militaire, vanwege de Militaire School die zich tegenover ons hotel bevond.
Deze dag was het weer vrij goed gebleven en af en toe scheen zelfs de zon. Daarom besloten we deze avond te gaan eten in Montmartre. We namen, het wordt vervelend zeker, de metro (nrs. 8 en 9) naar Rue Montmartre. We hadden in een van ons reisgidsen gelezen dat er een goedkoop en heel apart restaurant is, Chartier, 7 rue de Faubourg-Montmartre, waar je voor minder dan 100 francs een complete 3-gangen  maaltijd krijgt. Wij daar naar toe en jawel, het restaurant was nog daar, en nog heel populair, gezien de lange rij mensen die stonden te wachten om binnen te komen. Nee, dat vonden we nu toch wel een beetje te ver gaan om alleen voor het goedkope tarief zolang in een rij te te moeten wachten.  We liepen dus verder in deze Rue de Faubourg-Montmartre met z'n vele restaurants en uit een van de vele exotische kozen we Le Chez Leon uit.
Aangezien de naam Frans klinkt betrof het hier toch meer een Marokkaans restaurant. Hoewel, daar spreken ze veel Frans.We namen dus Couscous, raar spul, lijkt wel gemalen kaas maar dan zonder enige smaak. Maar de schalen met vlees waren overvloedig, lam-,kip-,en rundsvlees.
Het smaakte ons fantastisch en we namen voor het eerst in Frankrijk een flesje rosé-wijn. Voor mij een lekkere sorbet als toetje (Diny is niet wild van ijs) en tot slot koffie.We waren 264 francs kwijt. Dus ca. fl. 90,--. We hadden een foldertje van het Erotisch Museum (Musee de l'Erotisme)en aangezien we niet veel meer wilden gaan lopen besloten we naar het metrostation Blanche door te rijden en bij de uitgang van de metro was het museum op ca. 30 mtr. afstand. Boulevard de Clichy nr. 72. Het viel mij wat tegen aangezien ik het museum in Amsterdam heb bezocht wat m.i. meer te bieden heeft.Er bevond zich ook een gastenboek waar Diny heel geestig wat in opschreef, dus mocht je daar ooit komen, lees dan haar verhaal! We waren binnen een  uurtje al weer buiten en namen de metro(s) terug naar ons hotel.Om ca. 01.00 uur bezochten we droomland.

woensdag 28 oktober 1998
Vandaag moesten we echt wel even uitslapen, nou ja om 10.00 uur waren we eruit. We besloten vandaag geen ontbijt te nemen maar eens een ontbijt te pakken bij Mc.Donald's. Alleen waar zat dat ding? We namen de metro naar Place de Bastille en op het perron aldaar waren de muren prachtig beschilderd met taferelen uit de geschiedenis van de
  bestorming van de Bastille. Na enkele straten doorgelopen te hebben vonden we zowaar een Mc.Donald's. In Amerika bestaat het ontbijt o.a.uit een heerlijk omeletje maar hier bleek wederom geen ei aanwezig. Wel pancakes en jam, jus d'orange en koffie. Na de maaltijd liepen we naar een daar aanwezige antiekhal en er was inderdaad antiek aanwezig. Zo oud en versleten en dan nog voor heel veel geld. Nee, gekocht hebben dus niets. Maar als je b.v. een oud hemelbed of zoiets zoekt kun er wel terecht.
We hadden op het busstation gezien dat lijn 26 naar Montmartre reed en het leek ons wel leuk eens bovengronds te rijden zodat je ook iets meer van Parijs kan zien. Na een kop koffie stapten we in en reden door het drukke Parijs met in alle straten wel winkels, richting Montmartre.Althans we moesten nog via Saint Lazare nog 2 metrolijnen nemen om op station Anvers te komen. Heel veel stoffenwinkels en schreeuwerige reclameborden voor allerhande kleding en souvenirs kwamen we tegen. Leuk dat het ook weer begon te regenen, nou ja, meer plenzen was het.
Het water liep als een rivier langs de stoep van de Sacre Coeur naar beneden. We klommen een straatje omhoog en bemerkten dat er een soort van lift (het leek meer op een afgehakt stuk bus) naar boven ging naar de Sacre Coeur. Anders kan je via ca. 4 lange trappen ook naar boven, maar dat konden we na al die dagen lopen niet meer aan. M'n spieren hebben nog dagenlang pijn gedaan.Vanaf de plaats van de Sacre Coeur heb je een geweldig uitzicht over de stad Parijs. Evenals in de Notre Dame was de toegang gratis en stonden er weer honderden kaarsjes te branden.
Met het boemeltreintje boemeltreintje zijn we daarna weer naar beneden gereden maar kwamen nu uit op Pigalle 
waar gelijk ook de metro was.
We namen wederom de metro maar nu naar La Concorde dat bekend staat vanwege het enorme plein van een paar duizend vierkante meters.En natuurlijk midden op dit plein een zuil met een beeld. Diny had aan de receptie van het hotel geïnformeerd naar de plaats van het  ongeluk van Prinses Diana en daar gingen we verder met de metro heen.Deze plaats bevond zich bij de brug Pont de L'Alma en toen we daar kwamen zagen we direct een groepje toeristen bij een gedenkteken staan. Deze heeft de vorm van een gouden tulp. Deze tulp die aan iets anders moest herinneren wordt nu gebruikt om bloemen, foto's en briefjes neer te leggen. Daaronder net liep de tunnel waar de auto van Prinses Diana verongelukte. We waren beiden zeer ontroerd en ik voelde even kippevel. Daartegenover lag de rondvaartboot waar we de eerste dag op waren geweest en Diny haalde mij over nog een keer te vragen of ze onze plu hadden gevonden. Ik had het kunnen weten, nee dus!
De middag zat er weer op en dus gingen we terug naar ons hotel waar we na ons hadden omgekleed de metro namen naar Odeon. Ik had onderweg een reclamezuil gelezen betreffende een artiestenkledingzaak. Dus wilde ik daar graag heen om eens rond te neuzen. Helaas was de zaak net gesloten, het was inmiddels 20.15 uur. De teleurstelling was niet echt groot want ze verkochten, althans dat zagen we in de verlichte etalage, kleding voor musicals, toneel, troubadours etc.
We liepen dus maar weer door en zaten vlakbij het Qaurtier Latin waar zich vele kleine straatjes bevinden met vele restaurantjes. Wederom begon het weer te plenzen. Ik zei nog tegen Diny: "koop toch een nieuwe paraplu", maar ze antwoordde dat we er thuis nog 5 hadden staan en dat ze het zonde vond van het geld. Dus werden we gewoon zeiknat. Snel stoven we een Grieks restaurantje binnen waar we Gyrosvlees aten. Het voorgerecht bestond uit een bord met daarop een roze "bedekking" van pasta en het smaakte naar zalm.Weet nog niet wat het nou precies was!
Deze maaltijd was echter de helft goedkoper dan bij Chez Leon.We vroegen om bier en de ober vroeg: een kleine, een medium of een grote? Nou geef ons maar medium. Toen hij de glazen bracht voelden we ons gelijk Duitse toeristen die gewend waren zulke grote (want dat waren ze wel) bierpinten te drinken. Ik vermoed dat er een liter in zat!!!! Tot besluit van deze dag en ook van ons bezoek aan Parijs kochten we nog enkele sweatshirts voor Milou onze dochter, en mijzelf. De naam Paris prijkte daar in gouden letters op, mooi hoor!
Aangezien ondertussen de metro geen geheimen meer voor ons had, was het geen probleem meer om snel in het hotel te geraken.
Om precies 00.00 uur vleiden we ons neer en vielen bijna onmiddellijk in slaap.

donderdag 29 oktober 1998

Om juist 08.00 uur s'morgens haalde ik de auto weer uit de ondergrondse parking, namen nog een "flink" ontbijt, laadden alles in, betaalde netjes de rekening van het hotel en reden weg nadat de receptioniste ons nog even nawuifde op de video. Ik keek nog even om naar die beroemde toren van Parijs die op de zijkant met grote neonletters de dagen naar het jaar 2000 aftelde.We vonden de rondweg (Perepheric) van Parijs vrij snel (ik had de vorige avond de hele route uitgestippeld) en na enkele kleine files draaiden we de A1 richting Lille/Brussel op.
Het was gelukkig vrij zonnig zonder regen en pas aan de Nederlandse grens begon het weer te gieten. Onze eigen landje weer zo vlakbij die grote wereldstad PARIJS!
Eindelijk was een wens van mij in vervulling gegaan. De Eiffeltoren zien!! Jaren geleden was ik daar voor één dag  met enkele mensen waaronder de zangeres Mieke. We kochten buhnekleding (waar die zaak zich bevond zou ik niet meer weten) en zaten meer onder dan boven de grond.  Mieke wou zo graag de Eiffeltoren zien maar tegen het einde van die dag moesten we terug naar Holland en als troost kochten we een mini-eiffeltoren als souvenir voor haar. Vraag ik me nu af: " Mieke...., heb jíj nu al de Eiffeltoren bezocht ???!!

Verslag gemaakt door Jacques Herb -  november 1998

Informatie ontleend aan: " Neem nou Parijs" van Philip Freriks en  " Inside Pocket Guide Parijs" van Grace Coston